naglowek
AktualnościStyl ŻyciaUrodaZdrowiePoradnikWizyta w Aptece



Leczenie bólu gardła i chrypki inaczej
lek. med. Ewa Pakuła

Ból gardła czy chrypka mogą przydarzyć się każdemu, nawet latem. Najczęstszą ich przyczyną jest wirusowa infekcja przeziębieniowa, wywołująca ostre zapalenie błony śluzowej gardła. Czy możemy pomóc pacjentom, wykorzystując w leczeniu środki homeopatyczne?

Zakażenie może niekiedy rozprzestrzeniać się w dół dróg oddechowych doprowadzając do chrypki pochodzącej z krtani. Chrypkę odczuwamy jako „matowość i szorstkość” wydawanego głosu. Jej przyczyną jest zaburzenie elastyczności strun głosowych na skutek przeziębienia. Do chrypki usposabia także nadużywanie strun głosowych związane z wysiłkiem głosowym, np. mówieniem czy śpiewaniem, palenie tytoniu i picie alkoholu.
Bólowi gardła często towarzyszy trudność w połykaniu, stan podgorączkowy i w ogóle złe samopoczucie, a chrypce – suchy kaszel. Nierzadko objawy te występują razem. Ból gardła może również być objawem infekcji bakteryjnej (paciorkowcowej) doprowadzającej do rozwoju ostrego zapalenia migdałków podniebiennych, czyli tzw. anginy, której towarzyszy wysoka gorączka i naloty na migdałkach.
Pacjent z bólem gardła, chrypką czy suchym kaszlem często zgłasza się w pierwszej kolejności po pomoc do farmaceuty w pobliskiej aptece. Można wówczas, po zebraniu krótkiego wywiadu na temat dolegliwości, z których wynika, że jest to prawdopodobnie infekcja przeziębieniowa, zaproponować mniej standardowe leczenie odręczne oparte na homeopatii.

Co to jest homeopatia?

Jej twórcą był niemiecki lekarz Samuel Hahnemann żyjący na przełomie XVIII i XIX wieku. Obecnie homeopatia traktowana jest jako metoda alternatywnego leczenia, a w powszechnym mniemaniu bywa niesłusznie kojarzona z ziołolecznictwem. Homeopatia faktycznie opiera się na stosowaniu substancji naturalnych, ale nie tylko ziół, lecz również minerałów i surowców pochodzenia zwierzęcego. W ziołolecznictwie wykorzystuje się właściwości ziół wprost skierowane przeciw przyczynie choroby, np. działanie bekteriobójcze.

Homeopatia działa inaczej, ponieważ jej podstawy opierają się na zasadzie simile, czyli podobne leczy się podobnym (łac. Similia similibus curantur).

Polega to na podawaniu choremu minimalnych dawek substancji (wielokrotnie rozcieńczonych w wyniku tzw. potencjonowania w skali setnej oznaczanej C lub CH albo w skali dziesiętnej oznaczanej jako DH, a H), które w większych dawkach wywoływałyby objawy zbliżone do objawów chorobowych. Minimalne dawki tych substancji mają działanie lecznicze. To, co jeszcze odróżnia homeopatię od innych gałęzi medycyny, to fakt, że leczy ona nie konkretną chorobę, ale osobę – chorego człowieka.
Procesy przygotowawcze leków homeopatycznych są skomplikowane i wymagają przestrzegania określonych reguł. Leki roślinne mają postać pranalewek, które uzyskuje się w wyniku macerowania roślin lub ich części w alkoholu. Surowce dla leków zwierzęcych pochodzą np. z mrówek, pszczół, żmij. Jednak przeważająca część leków homeopatycznych, bo około 85-90%, produkowana jest z roślin. Leki roślinne stosuje się głównie przy ostrych stanach chorobowych. Leki pochodzenia zwierzęcego stanowiące niewielką grupę, zalecane są przy chorobach ostrych i przewlekłych. Natomiast leki mineralne przeznaczone są prawie wyłącznie do terapii schorzeń przewlekłych, jak również dla poprawy zdrowia całego organizmu. Jednak lek nie staje się lekiem homeopatycznym tylko dlatego, że jest potencjonowany. Staje się nim dopiero wtedy, gdy podajemy go zgodnie z zasadą simile.
Postaciami leków homeopatycznych są: granulki, mikrogranulki, krople, maści, czopki, zastrzyki. Leki mogą być jednostkowe i zawierać jeden składnik lub złożone w postaci tzw. kompleksów zawierających mieszaninę leków jednostkowych, których działanie się uzupełnia. Jak się okazuje, na podstawie przeprowadzonych w ostatnich latach badań klinicznych skuteczności leków homeopatycznych, zarówno leki pojedyncze, jak i kompleksy wykazują taką samą skuteczność.
Ponieważ homeopatia nie jest cudotwórstwem, dlatego w sytuacji, gdy doszło do nieodwracalnych zmian w organizmie, takich jak np. złamanie kości lub zawał serca, nie będzie skuteczna. Warto wspomnieć, że istnieją choroby, w których leczeniu skuteczniejsza jest medycyna kliniczna niż homeopatia – są to np. gruźlica, choroby przenoszone drogą płciową, dur brzuszny i cholera. Zastosowanie antybiotyków w tych chorobach daje znacznie lepsze efekty niż preparaty homeopatyczne.
Terapii homeopatycznej dobrze poddają się choroby narządu ruchu, choroby skóry i dróg oddechowych, migreny, neuralgie, przewlekłe stany zapalne,
np. dróg oddechowych, zatok, nerek, dróg moczowych, pęcherzyka żółciowego.

Jednak na wyleczenie chorób przewlekłych, które rozwijały się w ciągu kilku-kilkunastu lat, potrzeba 1-3 lat, a czasem nawet więcej.

Homeopatia w aptece

Na półkach aptecznych coraz częściej pojawiają się preparaty homeopatyczne, dlatego warto znać ich skład i działanie. Farmaceuta powinien również mieć świadomość, że lekarz homeopata zanim zaaplikuje któryś z leków homeopatycznych, szczegółowo rozmawia z pacjentem i bada go. Aptekarz ogranicza się tylko do rozmowy z pacjentem o jego dolegliwościach. Dlatego dobrze jest polecać homeopatyczne preparaty złożone przygotowane przez firmy farmaceutyczne z myślą o konkretnych objawach chorobowych. Na chrypkę, suchy kaszel i ból gardła można polecać syrop homeopatyczny zawierający: Ferrosi phosphas 3CH, Uragoga ipecacuanha 3CH oraz Solidago virga aurea 1CH. Syrop ten nie powoduje objawów ubocznych i jest bezpieczny w stosowaniu, o czym najlepiej świadczy fakt, że nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. Można go stosować równolegle z innymi lekami, a także podawać go kobietom w ciąży i karmiącym piersią. Dawkowanie u dorosłych wynosi 3-5 razy dziennie po łyżce stołowej, a u dzieci 3-5 razy dziennie po łyżeczce do herbaty.
Drugim preparatem homeopatycznym wartym polecenia są tabletki do ssania zawierające: Aconitum napellus 3CH Arum triphyllum 3CH, Ferrum phosphoricum 6CH, Calendula officinalis 6CH, Spongia tosta 6CH, Belladonna 6CH, Mercurius solubilis Hahnemanni 6CH, Hepar sulfur calcareum 6CH, Kalium bichromicum 6CH, Populus candicans 6CH i Bryonia dioica 3CH.

Tabletki te wskazane są przy chrypce i nadwerężeniu strun głosowych związanych z mówieniem lub śpiewaniem dla dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia. Dawkowanie przy chrypce polega na powolnym ssaniu po 2 tabletki co godzina, nie przekraczając dawki 8 tabletek na dobę. Można je również stosować profilaktycznie w przeddzień i w dniu planowanego długotrwałego wysiłku strun głosowych i wówczas ssać powoli po 2 tabletki 4 razy dziennie. Jak i poprzedni preparat homeopatyczny nie wykazuje działań ubocznych i nie daje interakcji z innymi lekami.
Jeśli po kilku dniach stosowania leków homeopatycznych nie ma poprawy lub dolegliwości nasilają się, konieczna jest konsultacja lekarza, który oceni, czy można kontynuować leczenie homeopatyczne lub rozważy zastosowanie antybiotyku. Wirusowego zapalenia gardła nie leczy się antybiotykami, które nie działają przecież na wirusy, natomiast mogą niszczyć prawidłową florę bakteryjną jamy ustnej i gardła, prowadząc do rozwoju grzybicy błon śluzowych. Jeśli natomiast rozwija się paciorkowcowe zapalenie gardła i angina, wskazane jest włączenie antybiotyku z grupy penicylin lub makrolidów przez 10 dni. Jednak często przy chrypce i bólu gardła wystarczają leki homeopatyczne.








projekt strony - rokart